Le Bastion Vert est le plus petit des bastions du Quesnoy. Il date du XVI siècle. Charles Quint avait en effet décidé de moderniser fortifications médiévales par des ouvrages défensifs dits “bastionnés” capables de résister aux progrès de l’artillerie.
En 1759, on augmenta la capacité intérieure du bastion en amenageant des salles dans l’épaisseur du terrassement pour en faire un hôpital de siège. Au terme des travaux, les quatre salles souterraines pouvaient contenir 300 malades ou 700 hommes. Accessibles seulement par la galerie souterraine, elles prenaient air et lumière par une cour intérieure. sorte de puit ouvert. et des embrasures étroites aménagées dans l’épaisseur des murailles.
La structure de ce bastion fut plusieurs fois remodelée à partir de la fin du XIX siècle. En septembre 1944, les Allemands détruisirent partiellement l’une des salles de l’hôpital souterrain à l’aide d’explosifs.
The Green Bastion is the smallest of the bastions of Le Quesnoy. It dates from the 16th century. Charles V had decided to modernise the medieval fortifications with so-called “bastioned” defensive works capable of resisting advances in artillery.
In 1759, the internal capacity of the bastion was increased by creating rooms within the thickness of the earthworks to establish a siege hospital. Once completed, the four underground rooms could accommodate 300 patients or 700 men. Accessible only through the underground gallery, they received air and light from an inner courtyard, a kind of open shaft, and from narrow embrasures built into the thickness of the walls.
The structure of this bastion was remodelled several times from the end of the 19th century onward. In September 1944, the Germans partially destroyed one of the rooms of the underground hospital using explosives.
Het Groene Bastion is het kleinste van de bastions van Le Quesnoy. Het dateert uit de 16e eeuw. Charles V besloot namelijk de middeleeuwse vestingwerken te moderniseren met zogenaamde “gebastioneerde” verdedigingswerken die bestand waren tegen de vooruitgang van de artillerie.
In 1759 werd de binnenruimte van het bastion vergroot door kamers in de dikte van het aarden talud aan te leggen om er een belegeringsziekenhuis van te maken. Na de werkzaamheden konden de vier ondergrondse zalen 300 zieken of 700 manschappen herbergen. Ze waren enkel toegankelijk via de ondergrondse galerij en kregen lucht en licht via een binnenplaats, een soort open schacht, en via smalle schietopeningen die in de dikte van de muren waren aangebracht.
De structuur van dit bastion werd vanaf het einde van de 19e eeuw verschillende keren aangepast. In september 1944 vernielden de Duitsers met explosieven gedeeltelijk één van de zalen van het ondergrondse ziekenhuis.
